تحقيقات قضايی مجدد ايتاليا

Page 3

۲. اظهارات کارکنان فرودگاه «ویامچینو» و دو تن ازمسافران به نام‌های والنته (Valente) و دانسل من (Dunselman) 

– آقایان کاردونه اندره (Cardone Andrea) و مندرونه کارمینه (Mandrone)، بعدازظهر روز ۳۱ آگوست ۱۹۷۸، در فرودگاه «ویامچینو» مأمور بررسی گذرنامه‌های مسافران ورودی بوده‌اند. آن دو به طور قاطعانه اعلام داشته‌اند که تصویر امام و همراهانش با هیچ یک از مسافرانی که گذرنامه‌های آنان را بازرسی کرده‌اند، تطابق ندارد. 

– آقای فیدل آلفردو (Fedele Alfredo)، کارمند ادارۀ گمرک فرودگاه رم، اظهار می‌دارد که از ساعت ۶ بعدازظهر روز ۳۱ آگوست تا ساعت ۸ صبح روز اول سپتامبر ۱۹۷۸، در بخش بازرسی و تفتیش گمرک فرودگاه مشغول انجام وظیفه بوده و تنها کارمندی بوده که بازرسی همۀ پروازهای بین المللی را برعهده داشته است. 

آقای آلفردو نیز قاطعانه و با اطمینان کامل تصریح کرده است که با توجه به مشخصات و ویژگی‌های منحصر به فرد خاص امام، هیچ یک از سه فرد مورد نظر که تصاویرشان به او ارائه شده، از برابر وی عبور نکرده‌اند. 

او در تایید گفتۀ خود بیان داشته که با توجه به اقامت طولانی مدت در قاهره، به زبان عربی تسلط دارد و هنگامی که با مسافران عرب زبان رو به رو شود، به زبان عربی با آنان صحبت می‌کند. 

– همچنین، دو تن از مسافران هواپیما به نام‌های «والنته الساندرو» (Valente Alessandro) و «دانسل‌من ژوزفین» (Dunselman Josephin) که در پرواز مذکور حضور داشته‌اند، تأکید دارند که شخصی با ویژگی‌های امام را در هواپیما ندیده‌اند. 

تمام اظهارات فوق – به ویژه گفته‌های آقای فیدل آلفردو – که در فاصلۀ کوتاهی از واقعه یعنی مابین روزهای ۲۰ تا ۲۳ سپتامبر ۱۹۷۸ به ثبت رسیده، همانند اظهارات وارده در بخش پیشین، «دلایل اثبات مدعا» هستند. 

۳. اظهارات گروهبان زوتو دوناتو (Zotto Donato)، کارمند ادارۀ امنیت و اطلاعات

در ساعت ۳۵: ۲۳ شب ۱۹۷۸/۸/۳۱، فردی که خود را عباس بدرالدین معرفی کرده، به گروهبان زوتو، مسئول بازرسی گذرنامه در فرودگاه «ویامچینو» مراجعه کرده و با ارائۀ بلیط سفر به مالت (با پرواز شمارۀ ۴۹۰ مورخ ۱۹۷۸/۹/۱ هواپیمایی آلیتالیا)، روادید اقامت ۴۸ ساعته در ایتالیا را درخواست کرده و پس از آنکه هتل «ساتلایت» را محل اقامت خود معرفی کرده، روادید دریافت داشته است. 

گروهبان زوتو در تاریخ‌های ۱۹ و ۲۰ سپتامبر ۱۹۷۸ اظهار داشته که چهرۀ شخص نامبرده با تصویر موجود در گذرنامه منطبق بوده است، اما او چهرۀ فرد درخواست کنندۀ روادید را به یاد ندارد. گروهبان زوتو با دیدن تصویر عباس بدرالدین که گروه تحقیق به او نشان دادند، گفته که «هرگز چنین کسی را ندیده است» و به یاد ندارد که فرد مراجعه کننده به او، سبیل داشته باشد. (تصویر عباس بدرالدین واقعی، دارای سبیل است) 

پس از انجام تحقیقات مختلف – از جمله تحقیق صورت گرفته به وسیلۀ این مرکز – در هتل ساتلایت و در بخش اقامت اتباع بیگانۀ پلیس شهر رم، مشخص شد که شخصی به نام «بدرالدین عباس» یا «عباس بدرالدین»، در شب ۳۱ آگوست و پس از آن، در هتل ساتلایت یا هیچ یک از هتل‌های دیگر شهر رم اقامت نداشته است. 

همچنین، با تحقیق از شرکت‌های هواپیمایی مالت و آلیتالیا، مشخص شد که شخصی به نام عباس بدرالدین یا بدرالدین عباس با پرواز شمارۀ ۴۹۰ هواپیمایی آلیتالیا، در روز اول سپتامبر یا دیگر روزهای هفتۀ اول سپتامبر، به مالت سفر نکرده است. 

این نتایج در ‌‌نهایت با ثبت در بیانیۀ مرکز اطلاعات وتحقیقات امنیتی رم (DIGOS) به تاریخ ۱۹۸۱/۱۲/۱۲و با توجه به تحقیقات انجام شده در مالت بر مبنای درخواست مرکز فوق، ثابت کرد که عباس بدرالدین در زمان مذکور به مالت سفر نکرده است. 

بنابراین، شخصی که در ساعت ۳۵: ۲۳ شب ۳۱ آگوست ۱۹۷۸ با گذرنامه و نام عباس بدرالدین به گروهبان «زوتو» مراجعه کرده، قلابی و ساختگی بوده است. 

از سوی دیگر چنان که گفتیم، نه کادر پرواز شمارۀ ۸۸۱ و نه کارمندان فرودگاه «ویامچینو»، بدرالدین را مشاهده نکرده و با او روبه رو نشده‌اند. 

بنابراین، واضح است که فردی مجهول الهویه، با ارائۀ آدرس نادرست (هتل ساتلایت) و با جعل عنوان عباس بدرالدین واقعی در فرودگاه «ویا مچینو»، با هدف گمراه کردن، مدعی شده که قصد سفر به مالت را دارد. ساعت ۳۵: ۲۳ شب۱۹۷۸/۸/۳۱، زمانی است که گروهبان زوتو به فرد مذکور روادید اقامت داده است. و فرد نا‌شناس این کار را بدان هدف انجام داده که آثار و نشانه‌های حضور خود را از دو فرد دیگری که در هتل «هالیدی این»، به نام امام و شیخ یعقوب معرفی کرده‌اند، جدا کند. 

ولی با تمام این اقدامات، برخی از وسایل شخصی بدرالدین (مانند تصاویر، مدارک و برخی از لباس‌ها و حتی یکی از چمدان‌های او) در هتل «هالیدی این» کشف شده است و این همه به وضوح نشانگر آن است که تلاش‌ها برای جدا پنداشتن بدرالدین از دو نفر دیگر به درستی و با دقت انجام نشده و به نظر می‌رسد که جاعلان و متقلبان، از این جزئیات غافل مانده‌اند. 

از سوی دیگر، چنان که از گفته‌های همسران ناپدید شدگان برمی آید، هیچ دلیلی ندارد که آنان – به ویژه در ایتالیا – از هم جدا شده باشند، چراکه عباس بدرالدین به عنوان روزنامه نگار، رسماً امام را در همۀ مراحل سفر همراهی می‌کرده است.