وقتی که خداوند نسبت به همه یکی است و سرمنشأ همه یکی است، احساس یگانی جامعه به انسان دست می دهد، و انسان با این دریافت هر چیزی جز خدا را واجد نقص و در مسیر کمال می بیند. از همین رو، دیگران را معذور می دارد و خود را در برابر تصویری خوب و نیکو همراه با حسن ظن به دیگران می یابد.
