سروده امام موسی صدر برای همسرش

رده‌ای از پرند س‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍یم اندود ماه / بر دوش شام گسترده



/ روشن و دلکش و خیال‌انگیز /  وز نسیم شبانه افسرده



/ و اندر اعماق آشیانه خویش/  سر خود مرغ حق فرو برده