شاه داخل ایران، شاه خارج ایران

یک بار من به ایشان [امام موسی صدر] گفتم که درباره شما حرف و کلام وجود دارد. من شما را می‌شناسم. افکار شما را هم می‌دانم. اما یک مقداری با اشخاص باز برخورد می‌کنید. می‌دانم که این مقدار باز برخورد کردن جزو طبیعت شماست. اما حالا دیگر شما موسی صدر چند سال پیش نیستید! حرکات شما زیر ذره‌بین است. آن‌ها را تعبیر و تفسیر می‌کنند. مقداری وضع جامعه را ملاحظه کنید! این هم لازم است! اتقوا من مواضع التهم! ۱ 

ایشان به من گفت: اولا این را بدانید که شاه در داخل ایران، با شاه در خارج ایران خیلی فرق دارد. شما در داخل کارهای منفی او را می‌بینید؛ اینکه زنش بی‌حجاب است؛ خودش مشروب می‌خورد؛ دروغ می‌گوید؛ مستبد است؛ برادرانش چکار می‌کنند، درباریانش چه می‌کنند؛ این‌ها همه درست است. اما این‌ها در خارج که منعکس نمی‌شود. 

 آن چیزی که در خارج منعکس می‌شود آن است که او پادشاه یک مملکت اسلامی است؛ خودش شیعه است؛ تنها پادشاه شیعه است؛ گاهی هم بنا بر منافعش حرکت‌هایی می‌کند که ظاهرش طرفداری از اسلام و تشیع است. از این کار‌ها هم می‌کند لذا آن نفرتی که در داخل ایران از او وجود دارد، در خارج وجود ندارد. من هم الان در خارج از کشور زندگی می‌کنم. فعالیتم در آنجاست. به همین جهت شما نباید متوقع باشید که من با ایشان همانطور برخورد کنم که شما می‌کنید! محیط شما با محیط من فرق می‌کند. البته من برخورد شما را در داخل قبول دارم. این را که سلطنت در اسلام هست یا نیست، قبول دارم. اینکه پدرش چکاره بوده است را می‌دانم. خودش چکاره هست را می‌دانم. در داخل چه کارهایی می‌کند را می‌دانم. همه این‌ها درست است. اما من تنها براساس خواسته‌های خودم نمی‌توانم با او برخورد کنم. ذهنیت و فضای خارج از کشور را هم باید در نظر بگیرم. 

۱ از قرار گرفتن در موضع تهمت بپرهیزید. 

منبع: کتاب عزت شیعه، دفتر دوم، صفحه ۴۲