عاشورای حسيني و ميلاد مسيح از ديدگاه امام موسي صدر

پيام امام موسي صدر با عنوان «صلح، پيوند پاينده اسلام و مسيحيت» كه به مناسبت تقارن عاشوراي حسيني(ع) و ميلاد حضرت مسيح(ع) و با تأكيد بر مهفوم صلح در اين دو حادثه تاريخي ايراد شده است مجددا منتشر شد. به گزارش روابط عمومي مؤسسه فرهنگي تحقيقاتي امام موسي صدر،‌ اين پيام در 22 دسامبر 1977، مطابق با يكم جدی(دي 1356)منتشر شد كه در آن سال نيز همچون كنون، عاشوراي حسيني با ايام ميلاد حضرت مسيح مقارن شده بود و همين مقارنت سبب صدور اين پيام امام موسي صدر به مردم لبنان شد. در بخشي از اين پيام مي‌خوانيم: آوردگاهى كه نبرد عاشورا در آن شكل گرفت، در حقيقت همان آوردگاه ارزش‌هاى انسانى است كه هرگز از ايمان جدا نيست و ابعاد آن با آدمى و حياتش، در هر زمان و مكانى ادامه مى‏يابد. ديواره‏هاى زندان خويشتن آدمى را درهم مى‏كوبد، ميان او و هم‌نوعانش پيوند برقرار مى‏كند و انسان را به موجودى سترگ بدل مى‏سازد كه شخصيتى فراتر از محدوده‏هاى زمانى و مكانى و توانمندتر از انسان عادى مى‏يابد. امام موسي صدر در اين پيام،‌ با تأكيد بر مفهوم صلح و آشتي و چگونگي زايش دوباره صلح در جهان و جان زمين و آسمان به وسيله‌ي رويكرد دوباره به ارزش‌ها، به تقارن ايام ولادت مسيح با عاشوراي حسيني اشاره مي‌كند و مي‌گويد: امسال سالگرد شهادت حسين‏(ع) در آستانه سالروز ميلاد حضرت مسيح(ع) صورت مى‏گيرد، روزى كه ارزش‌هاى والاى معنوى، به رغم موانع مادى، به پيش رفت؛ روزى آكنده از مفهوم صلح و بلكه روز صلح و آشتى. در بخش ديگري از اين پيام، امام موسي صدر به توصيف زمانه‌ي حسين(ع) و تشريح كار حسين(ع) مي‌پردازد و مي‌گويد: انسان‌هاى هم‌روزگار حسين‏(ع) در بالاترين مراتب انحراف مى‏زيستند، انحراف فراگيرى كه با به بيراهه رفتن حكومت‌ها آغاز گرديد، سپس همه بخش‌هاى جامعه را فراگرفت و سرانجام به جان‌ها و وجدان‌ها سرايت كرد و يا آنها را مسخّر و زرخريد خود گردانيد يا بر آنها نفوذ و غلبه يافت. امام موسي صدر اوضاع حكومت زمانه‌ي امام حسين(ع) را چنين تشريح مي‌كند كه: خلافت متعهد و پاسخ‌گو به سلطنتى موروثى بدل گشت كه بنا به ميل خود فرمان مى‏داد و آنچه را خود مى‏خواست، اجرا مى‏كرد. جهاد، كه درى از درهاى بهشت بود، به ماجراجويي‌هاى كاسبكارانه تغيير ماهيت داد. اموال عمومى از بيت المال به خزانه‏هاى سلطان انتقال يافت. مناصب از دست شايستگان كاردان بيرون رفت و در اختيار دونان قرار گرفت. حيات و آزادى آدمى هيچ ارزشى نداشت. آن گاه كه حاكم بر او خشم مى‏گرفت، او يا در مرج عذرا به قتل مى‏رسيد يا به ربذه تبعيد مى‏شد يا به واسطه مزدورانى كه صدر اسلام را درك كرده بودند، با جعل حديث، مورد حمله واقع مى‏شد. اين رويدادها رخ مى‏دهند، منكرات و بدعت‌ها پديد مى‏آيند و تكرار مى‏شوند و در برابر خود هيچ مانع يا معترض يا دست كم پرسش‌گرى نمى‏يابند. در اين پيام مي‌خوانيم: حسين‏(ع) ارزش‌ها را با شهادت خود پاس داشت، با مرگ خود حياتى دوباره بخشيد، با خون خويش بر پيشانى تاريخ منقوش ساخت و پس از آنكه دلها را لرزاند و عقلها را با ژرفاى مصيبت از خواب بيدار كرد، آنها را در اعماق دل و ذهن انسانها رسوخ داد.