آقاموسی؛انسانِ آسمان

از لابه لاز ازدحام ها عبور می کنی…دیگر صدای شلوغی را نمی شنوی شاید گمان می کنی سکوت همه جا را فراگرفته است. تعلق پیدا می کنی به این وضعیت ؛ حس می کنی در هاله ای قرار گرفته ای که دوست نداری از آن خارج شوی، در حالی که در تمام وقت به تصاویر غرفه خیره شده ای…
ناخودآگاه دستانت به سمت کتاب ها می رود، دست خودت نیست! تصویر ذهنت با تصاویر روی جلد کتاب منطبق است…