Page 2
زمان و حافظه دو پدیده عجیب هستند و با هم نسبتی عکس دارند. هر چه زمان به پیش میرود و بر حجم تاریخ میافزاید، حافظهها کمرنگتر میشوند و امکان تحریف یا فراموشی حوادث فزونی مییابد؛ تا بدانجا که از حساسیت جامعه و آدم مردم نسبت به عزیزترین و مهمترین وقایع و موضوعات کاسته میشود.
اما در این میان پدیدههایی ماندگار میمانند که به اندازه استطاعت و قابلیت خود، از جاودان مطلق یعنی «الله» که ازلی و ابدی است، بهرهای داشته باشند؛ امام موسی صدر یک نمونۀ روشن و معاصر این نسبت حقیقی و مصداق بارز این قانون طبیعی است.
بیست و نه سال از ربودن امام میگذرد و خانواده و هموطنان ایشان هنوز چشم به راه بازگشت امام از لیبی هستند. از ان زمان تاکنون تمامی شواهد و قراین حاکی از آن است که ربودن امام و همراهانش در لیبی اتفاق افتاده و سران دولت لیبی و دقیقاً شخص قذافی مسئول این حادثه هستند. اینها عینا نتایجی است که سازمانهای امنیتی و قضایی ایتالیا و دستگاه امنیتی لبنان بدان دست یافتهاند و پس از تحقیق و بررسی بسیار، بارها ادعای مقامات لیبیایی مبنی برخروج امام و یارانش را از لیبی به مقصد ایتالیا تکذیب کردهاند.
افسوس که سیاستپیشگانی که حقیقت را در مسلخ مصلحت ذبح میکنند، با جنایت ربودن امام موسی صدر چنین برخورد میکننند. مصالح مختلف که دیروز وجود داشتند، امروز نیز هستند و فردا نیز احتمالاً خواهند بود.. آنچه باید بدان اشاره کرد این است که پیگیری مسئله ربودن امام تنها به خاطر امام صدر نیست؛ بلمه به همان میزان تلاش برای حفظ و ارتقای فرهنگ پایداری است. پایداری حق در برابر باطل.
امیدواریم این کتاب که چکیدۀ پروندهای بیش از دو هزار صفحه است، اطلاعاتی در اختیار علاقمندان به آزادی امام موسی صدر قرار دهد و نیز انگیزۀ مضاعفی در کسانی که در این راه تلاش میکنند، ایجاد کند.
