علي موحد بود و بس (پرتو ۵)

پیشگفتار

آن زمان‌ها، پنجاه سال پیش، امکانات ضبط صدا و تصویر عمومی نبود و در انحصار دستگاه‌های رسمی و شبکه‌های رادیو و تلویزیون بود. به علاوه مرسوم هم نبود که سخنرانی‌ها و مباحثه‌ها و مناظره‌های گوناگون را ضبط کنند، چه گنج‌هایی از حکمت که ثبت نشد و چه ابوابی از معرفت که به روی ما گشوده نگردید. جای بسی دریغ و افسوس. 

دهه‌های دوم، سوم و چهارم قرن جاری را می‌توان سال‌های بسیار حساس و پراهمیتی در فرآیند روشنگری و روشنفکری اصیل دینی دانست. ایران، مصر، لبنان، ترکیه و تا حدودی شبه قاره، بشر تولد اندیشمندان و مصلحانی است که از حوزه‌های علمیه یا مجامع و مدارس اسلامی برخاسته‌اند؛ وجه مشترک همۀ این متفکران و مصلحان، اجتهاد و شناخت جامع ایشان از آموزه‌های اسلامی، آگاهی از ویژگی‌ها و مختصات زمان و باور عمیقشان به ظرفیت‌ها و توانایی‌های دین خاتم در حل مشکلات زمان است. 

امام موسی صدر یکی از این مجتهدان متفکر مصلح است که خورشید وجودش در قم و نجف از دهه‌های سوم و چهارم درخشیدن گرفته و به لبنان و منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا و حتی برخی کشورهای اروپایی از جمله آلمان و فرانسه تابیده است. 

متأسفانه، علیرغم همه تلاش‌های مؤسسه، هنوز نتوانسته‌ایم بیش از سه، چهار سخنرانی ضبط شده از ایشان به زبان فارسی بیابیم. آنچه که در این دفتر فراهم آمده، یکی از آن سخنرانی‌های فارسی است که از آرشیو صدای جمهوری اسلامی گرفته‌ایم. امام موسی صدر در این سخنرانی دیدگاه جدیدی را در پیوند با ضرورت و شناخت حضرت علی ع مطرح می‌کنند که پس از ۳۷ سال هنوز حلاوت و تازگی آن حفظ شده است. این ویژگی را شاید از عنوان آن علی ع موحد بود و بس می‌توان استشمام کرد. 

فرصت مغتنمی است که از همه خوانندگان گرانقدر تقاضا کنیم تا اگر دست خط، نوار، نامه، عکس، خاطره یا هر اثر و سندی از امام موسی صدر دارند برای مؤسسۀ فرهنگی تحقیقاتی امام موسی صدر ارسال فرمایند.