۱۳۵۵ شمسی

۱۱ فروردین: برای نزدیک کردن دیدگاه‌­های رهبران سوریه و رهبران مقاومت فلسطین سخت تلاش کرد و پیوند آن­ها را تقدیر آن­ها دانست و درگیری میان آن­ها را موجب سرنگونی لبنان و تضعیف مقاومت و زیان برای سوریه و فلسطین خواند. او در این خصوص گفت: «تنها کسی که از این درگیری‌ها بهره می‌­برد، اسرائیل است.»

۲۴ اردیبهشت: در جلسات رهبران مذاهب اسلامی لبنان در عرمون مشارکت کرد. در این نشست‌ها با «سند قانون اساسی» موافقت شد. این سند را رئیس‌جمهور وقت، سلیمان فرنجیه، اعلام کرده بود. امام این سند را سرآغاز صلح و آشتیِ ملی در لبنان خواند.

۲ خرداد: با طرح سکولاریزاسیون و خوداداری منطقه‌ای به‌شدت مخالفت کرد و آن را عامل از بین رفتن دستاوردهای مؤمنان و ایجاد ذهنیت جدایی‌طلبانه دانست که زمینه را برای تجزیۀ لبنان فراهم می‌کند.

مهر و آبان: تلاش‌­های فشرده‌­ای نزد رهبران عرب برای پایان دادن به جنگ داخلی لبنان انجام داد. این تلاش‌ها منجر به برگزاری نشست ریاض در ۲۴ مهر و نشست سران عرب در قاهره در  ۳ آبان و نیز ورود نیروهای بازدارندۀ عربی به لبنان شد.

۲۷ دی: تأکید کرد که لبنان ضرورتی تمدنی برای جهان است و همزیستی در لبنان، مزیت خاص لبنان است و صلح و آشتی، سرنوشت تاریخی و حتمیِ اسلام و مسیحیت است.

دسته بندی: برچسب ها: