|
... نخستین بار كه
سخنرانی امام موسی صدر توجه مرا به خود معطوف كرد، زمانی بود
كه در میان جمعی سخن می گفت كه اغلب آنان مسیحی بودند. ایشان «انسان»
را خطاب قرار داده بود و به یاد ندارم كه در آن سخنرانی به آیه
ای از قرآن استناد كرده باشد. چنین روشی را در میان هیچ یك از
علمای مسلمان نشنیده و نخوانده بودم. با خود گفتم: در حضور
پیشوایی ایستاده ام كه قادر است اندیشه های انسانی را مبنای
گفت وگو قرار دهد، تنها به «مسجد» محدود نشود و از آن فراتر
رود.
...
به یاد دارم كه در اوایل دهه ۱۹۷۰م و در یكی از روزهای تابستان،
امام در دانشكده دخترانه بیروت درباره «اسلام» سخنرانی می كرد.
جلسات آن سلسله مباحث از سوی « سلوی نصار» ترتیب داده شده بود.
ایشان در سخنان خود به این موضوع اشاره كردند كه « در مسیحیت
مفهوم دوگانه خیر و شر وجود دارد، زیرا انجیل یوحنا، ابلیس را
رئیس این جهان نامیده است.» من كه نمی خواستم در حضور جمع با
امام بحث كنم، وقتی تنها شدیم به ایشان عرض كردم: « ابلیس، پیش
از رانده شدن از درگاه الهی رئیس جهان نامیده شده است و آن
زمانی بوده كه فرشتگان عهده دار امور هستی بوده اند. به هر
تقدیر در انجیل چهارم، مراد از « جهان»، جهان گناه و خطا بوده
است. بدین ترتیب برخلاف عقاید پیروان زرتشت و مانی، دوگانگی
جهان ماورای طبیعت، در مسیحیت مورد پذیرش نیست.» امام با شنیدن
سخن من، بلافاصله از زیر قبای خود قلمی طلایی رنگ بیرون آورد و
آن جمله را خط زدند. تواضع و فروتنی ایشان مرا شگفت زده كرد و
دریافتم كه هر گاه حقیقتی برایش آشكار شود، بر آن گردن می نهد.
|
